Obese is weer begonnen

Extreme obesitas
Ik ben met mijn reis gestart om me juist niet aan te hoeven melden bij een programma als Obese. Ik ging die kant op. Met 106,5 kilo met mijn 1m73, zat ik op een BMI van 35,6! Dat is extreme obesitas! Nu ik 100 kilo weeg zit ik op 33,4 nog steeds obesitas! Met 90 kilo zal ik in de ‘oranje zone’ van overgewicht bereiken. 74 kilo brengt mij in de 'groene zone'.

Gisteren zag ik het verhaal van een alleenstaande moeder die meer dan 170 kilo woog. Ze kwam uit op een 103,9 kilo, na 300 dagen. Wow! Maar ik wil het minder heftig doen. Ik neem iets meer tijd om bijna 40 kilo kwijt te raken. Maar ik zie veel van mijn gevoelens terug in de verhalen op RTL4.

Highs en lows
De weegmomenten, die een teleurstelling kunnen zijn (ik zit nog steeds niet ónder de 100). De groei in mobiliteit, is geweldig. De kleren die ruimer gaan zitten, voelt echt heel goed. En vandaag heb ik vijf kilometer, aan één stuk hardgelopen. Ik voel me erg goed. Maar de schaafwonden (echt waar!) op mijn bovenarmen die ik heb overgehouden aan die uitdaging van vandaag zet me weer met twee benen op de grond. Mijn armen schaven tegen mijn lichaam tijdens het hardlopen, resultaat twee grote schaafwonden. Dat geeft weer dat ik er nog lang niet ben.

Drukte om kilo's
Ik denk (ik hoop) dat Obese het goed bedoelt, maar ik ben blij dat ik me er niet voor aan hoef te melden. Ze leggen zoveel nadruk op de kilo's. Ik wil de vergelijking niet trekken, wat ik wil me eigenlijk niet zo focussen op de kilo's. Ik beloof dan ook dat ik me, zodra ik onder de 100 kilo zit, niet meer zo obsessief druk maak over de kilo's. Ze blijven een draad in mijn verhaal, maar niet de rode.